Od bardzo dawna marzyłem o wjeździe do Warszawy. Nareszcie nadszedł ten dzień. Zależało mi zwiedzeniu Pałacu Kultury i Nauki, w drodze jednak trafiliśmy na gigantyczny korek. Rodzice zostali w samochodzie, a ja postanowiłem wyjść z auta i sprawdzić, co tam się dzieje.
Przedzierałem się przez ulice, myśli kotłowały mi się po głowie: „Co ci wszyscy ludzie tu robią? Chyba nie uda mi się przecisnąć przez ten tłum… Nie dojedziemy tam nawet za rok.” Okazało się, że na środku drogi, na podwyższeniu stoi kogut i ryczy jak lew. Gdy zakończył swój występ, odszedł na bok. Wyglądał na zadowolonego, chociaż jednocześnie skonsternowanego. Postanowiłem do niego podejść.
- Dzień dobry, panie Kogucie, zaciekawił mnie pana występ. Skąd się pan tu wziął? – zapytałem zaintrygowany.
- Postanowiłem się nie zrażać niepowodzeniami i rozwijać karierę artystyczną. Pewien właściciel cyrku nie docenił mojego talentu, gdy poszedłem na przesłuchanie razem z przyjaciółmi. Proponował mi występ koguta, a to przecież poniżej moich ambicji, dlatego kontynuuję karierę.
Życzyłem mu więc powodzenia, chociaż miałem mieszane uczucia. Kogut był uparty i zdeterminowany, wierzył w swoje możliwości. Jednak wydawał mi się śmieszny w tym, co robi. Wyglądał żałośnie, gdy tak naprężał ciało, wydając ryk lwa. Widzom chyba też to się nie podobało, sądząc po krzykach. Patrząc na niego, zrozumiałem ważną rzecz: na pewno w przyszłości nie będę udawał kogoś, kim nie jestem. Wygórowane ambicje mogą przecież prowadzić do porażki i rozgoryczenia.
Postanowiłem wrócić już do samochodu. Okazało się, że korek się rozładował i rodzice, ku mojemu zaskoczeniu, byli dosłownie tuż obok. Ruszyliśmy w stronę pałacu i miło spędziliśmy dzień. Ten wyjazd był dla mnie bardzo cenny. Nie tylko spełniłem marzenie, ale także wyciągnąłem ważne wnioski na przyszłość. Trzeba podążać za marzeniami, ale na miarę swoich możliwości, a nie za wszelką cenę.